11 July 2019

It Is

Masa umur aku menjangkau angka tiga di depan, aku tahu aku dah tak boleh nak harap banyak perkara, antaranya kawan. Bila dah 31 ni, kawan-kawan mostly dah ada anak, atau paling tak pun, dah berkahwin. Jadi, komitmen masing-masing berubah, kan? Bila bujang, kita ada banyak masa untuk diri sendiri. Bila berkeluarga, fokus kita lebih kepada orang yang hidup dengan kita. Jadi dekat sini, aku faham untuk beberapa perkara. Mana-mana kawan rapat yang dah berkahwin, aku masih berhubung, dan aku perasan, kerap kali aku yang mulakan. Bukan aku nak berkira mengungkit, cuma aku faham mereka sibuk, jadi tak apa kalau aku yang cari mereka. Aku faham. Dan untuk kawan rapat yang belum berkahwin, ini yang selalu juga jadi isu untuk aku, mungkin sebab aku clingy kot. Tak ada life sangat, dok berharap pada kawan saja. 

Aku stay dekat Bangi. Sebelum ni ada beberapa kawan lepak dekat sini tapi entahlah, aku kerap sangat terasa dengan dorang sebab kata-kata yang keluar tu, gurauan yang aku tak senang. Daripada aku terus hipokrit gelak-gelak depan dorang tapi belakang makan hati, baik aku stop lepak sekali. Dan tinggallah dua orang yang jumpanya cuma sebulan sekali, tapi aku happy. Dalam masa 30 hari tu, tolak dua hari, masih ada berbaki 28 hari. Dan 28 hari ni, aku habiskan masa aku sendiri. Dekat ofis, tak ada colleague, cuma Prof. Dekat rumah sewa, cuma tegur housemates kalau terserempak di dapur, lepas tu masing-masing hilang masuk bilik. Jadinya aku cari banyak benda nak isi masa terluang aku. Tengok movies, baca komik, pergi keluar naik motor pusing mana-mana entah. Itu saja. Sebab nak buat benda lain, kena pakai duit kakaka! Kadang-kadang aku ok, kadang-kadang aku tak ok. Dan bila tak ok ni, aku harapkan ada orang yang nak dengar apa aku cerita. Dan masa-masa inilah aku rindu kawan-kawan aku. 

Tapi setiap kali rasa nak mesej, aku akan fikir, yang kahwin sibuk, yang bujang pun sibuk juga dengan life masing-masing. Jadinya, menulislah aku di blog. Tentang apa yang aku rasa, tentang apa yang aku lalui.

Bak kata Apit, it's life. 

No comments: