31 July 2019

Where The Heart Is.

Itu hari majlis cousin aku dekat rumah nenek. Tapi pakcik aku ni (adik abah) dah lama duduk situ, jaga nenek. So rasa macam pergi rumah dorang la. Rasa susah sikit nak buat macam rumah nenek lels. Tapi okay jugak la sebab pakcik sediakan homestay untuk kami but still rasa sedih juga laa tak tidur rumah nenek. Tapi tak apa, okay jelahh.

Aku gerak dari Bangi malam jumaat, naik bas jam 9.30pm. Sampai Jengka, 1230am. Abah ambik dengan kakak dan Fahmi, terus singgah mamak, makan. Aku lapaq gilaaa. Nasib baik brader kelate masih kerja dekat mamak tu, dapat la rasa nasi goreng kampung pedas dia yang sedap sungguh!

Esoknya tu, kitorang (aku, abah, mak, kakak, Fahmi) gerak dari Jengka dalam jam 4pm sebab kakak habis kerja jam 3pm. Jalan okay je tapi masuk dekat Bentong, jammed sebab ada geng motor accident. Elok sangat timing. Aku baru nak bagitahu mak abah yang aku nak balik Jengka naik motor, kau ingat dapat ke bila tengok depan mata ada accident? Yih!

Masuk KL, tak terus ke Sekinchan. Singgah rumah kakak lagi sorang, ambik dia sebab dia nak ikut. Jangan tanya macam mana boleh muat satu kereta. Memang kitorg sumbat je malam tu hahaha! Rumah kakak yang sorang ni dekat Ara Damansara. Jadi korang kena fahamlah hari Jumaat, jammed dekat jalan Sg Buloh, dekat depan airport Subang tu. Nak menangis rasa. Sampai rumah kak aku ni, dah dekat Isya'. Terus solat, makan-makan sebab semua kebuloq. Gerak semula dalam 9pm lebih, dekat jam 10pm juga laa.

Sampai Sekinchan jam 12am. Nasib baik dorang belum tidur. Borak-borak sekejap, lepas tu pergi homestay. Tapi homestay ni bukan rumah. Sejenis bilik, ada dua bilik. Setiap bilik ada satu katil queen, satu single. So mak, abah, aku satu bilik. Dua orang kakak dan anak-anak mereka satu bilik. Tapi aku lepak bilik kakak-kakak aku dulu. Borak punya borak, tengok-tengok dah jam 4am. Mampuihhh esok pagi nak bangun awal.

Dan bila tidur dengan mak abah ni, tahu jelah jam berapa mak aku bangun. Sebelum subuh lagi dah pasang lampu. Redha jelaa aku tutup muka dengan selimut. Tapi mana la nak dapek tidur sebab mak abah terus berborak. Aduyaiii. Last-last aku bangun jelah terus. Jam 7am kitorang gerak pergi rumah nenek. Kebetulan masa nak gerak tu, kakak lagi sorang sampai. Kakak ni dari Johor. So terus jelah saing ke rumah nenek. 

Kakak No 3 (Tudung hitam), Kakak No 2 (Tudung Dusty Pink), Kakak  No 1 (Tudung Peach)

Aktiviti pagi kenduri, tak ada apa sangat. Tolong potong-potong apa yang patut je. Nampak la busy sikit acah-acah merewang. Yang aku geram, aku dok bersin. Sama ada sejuk, atau tak cukup tidur. Terus rasa tak ada mood nak berkenduri kendara. Dalam 10 lebih tu aku ajak kakak-kakak aku balik tukar baju. Tapi sampai homestay aku telan ubat selsema, lepas tu tidur sekejap, dengan harapan selsema hilang. Hampehhhh

Sempat juga laa bergambar depan homestay. Kenduri tema batik jawa. 

Ini cousins perempuan sebelah abah. Tapi tak semua ada ni. Entah mana yang lain. Panggil tapi tak datang pun 
Lepas Zohor, abah dah ajak gerak sebab esoknya tu kakak no 2 kerja, aku pun nak kena balik Bangi semula. Maka berangkatlah kami semua. Sempat pula makcik (adik abah no 3) pesan, nanti 7 Dec 2019, majlis anak dia pula. Ah sudah! Tarikh tu aku dah pilih untuk bertunang :((( Tapi tak apa, ini kita cerita lain. 

Sempat singgah dekat rumah atuk nenek sebelah mak. Sayang, rumah ni besar dulu. Lepas tu tak ada orang tinggal. Jadi rumah kosong dah. Serem! Ke muka aku lagi serem? Lels

Dan kami bergambar di tengah sawah yang kering di bawah terik mentari. Saborrr jelahh

Atuk and the cucu(s)

Tetiba teringin tengok galeri padi lol



Betul-betul sampai dekat rumah kakak no 3 di Ara Damansara dah 9pm lebih. Makan-makan, rehat sekejap, jam 10 lebih baru gerak semula ke Jengka. Elok pulaaa hujan. Nak mampoih ngantuk bawa kereta. Tapi best! 

Kan dengan keluarga, mestilah bahagia. ❤

16 July 2019

Antara Fast Food dan Saya

Last weekend, Fattah pergi JB, rumah kakak dia. Jujurnya setiap kali dia bagitahu nak ke JB atau mana-mana tempat di luar Mersing, aku sangat risau. Takut hal tahun lepas jadi lagi. Nauzubillah! Jadi dia dekat JB dari hari Khamis, Jumaat dan Sabtu. Sepanjang dia dekat sana, memang dia akan share dia makan apa, pergi mana, buat apa, tipikal tugas pakwe untuk elakkan makwe meroyan lels. Siang dia tunjuk kakak dia masak makanan Kelantan, gulai warna kuning, siap pakej soalan "Pandai masak macam ni tak?" Dinda keturunan banjar, kanda. Celah mana pandai masak lauk gitu. Tunggulah lepas kahwin saya belajar dengan mak mentua InsyaAllah ecewah! Malam pula dia tunjuk pizza tapi lepas tu dia membebel topping kakak dia pilih tak sedap. Lupa dah aku apa dia. Esoknya dia tunjuk makan McD pula. Lepas tu macam-macam makanan lagi lah. Tiba-tiba hari Sabtu aku dapat text daripada dia, katanya sorry. 

Kenapa sorry?

Dia cakap, sorry sebab share macam-macam makanan. Nanti kita jumpa, kita makan sama-sama ya? 

Lama aku terdiam lepas baca mesej dia. Tak sangka. Sangat tak sangka. Dia tahu, gaji aku tak seberapa. Jadi dia tahu macam mana aku ikat perut untuk simpan duit nak kahwin untuk kami berdua. Dan dia tahu dah berapa lama aku tahan diri nak makan fast food, atau makan dekat luar. Memang aku banyak masak sekarang. Jimat. RM 100 cukup untuk makan sebulan kalau masak. Sebab tu aku terdiam. Entahlah. Tiba-tiba aku rasa macam disayangi sangat. Rasa macam dia tak pernah lupa. Rasa macam gembira sangat ada orang dekat sana yang hargai aku. Rasa macam aku ni penting sangat. Mungkin yang baca ni tak boleh relate apa aku rasa tapi entahlah. Aku rasa aku happy sangat dengan kata maaf dia. 

Alhamdulillah. Terima kasih Allah. Terima kasih awak. 

12 July 2019

Ready, Set, Gaduh!

Itu hari aku berborak dengan adik beradik aku dalam group pasal barang hantaran untuk bertunang. Untuk tunang nanti, aku dengan Fattah decide untuk sediakan 3 & 5, dia 3, aku 5. So dari aku, kita akan bagi kain pasang untuk nikah, brownies (tak ada kek sebab dia jalan jauh, takut kek rosak), buah, coklat, dan pulut kuning. Lepas tu kakak first aku cakap, dia nak tambahkan satu lagi manisan, cheese tart. Dan aku pun sangatlah suka, nak cancel la pulut kuning sebab leceh laa, dengan nak masak pulut, nak beli serunding lagi, hiasan lain lagi. Lepas tu kakak aku ni cakap, tak payah la cancel, tambah je. Dekat sini kitorang dah start nak gaduh sebab aku nak fix 3vs5 saja, taknak lebih. Kakak aku pulak kata takyah ikut sangat nombor tu. Dan aku tetap nak 3vs5. Lepas tu kakak aku macam merajuk, so dia cakap dia bagi brownies je. Pulut kuning tu wajib ada. So aku pun, yelah, okay.

Tapi dua tiga hari lepas tu, aku cakap dengan kakak aku, aku nak jugak cancel pulut kuning (sebab renyah) dan nak brownies, cheese tart. Kali ni mood kakak aku okay sikit laaa so dia slow talk. Brownies dengan cheesetart kan both manisan. Belum coklat lagi. So tukar lah satu, letak pulut kuning. Dia kata tak apa nanti dia buat pulut kuning tu, lepas tu hias sama-sama. Walaupun aku sebenarnya tak nak, tapi disebabkan mudah cair kalau orang cakap bebaik, aku ikutkan jelah. Hmmm

Kalau ada yang baca lagi blog aku ni, doakan dipermudahkan urusan aku dan Fattah ye. Aminnn. 

11 July 2019

It Is

Masa umur aku menjangkau angka tiga di depan, aku tahu aku dah tak boleh nak harap banyak perkara, antaranya kawan. Bila dah 31 ni, kawan-kawan mostly dah ada anak, atau paling tak pun, dah berkahwin. Jadi, komitmen masing-masing berubah, kan? Bila bujang, kita ada banyak masa untuk diri sendiri. Bila berkeluarga, fokus kita lebih kepada orang yang hidup dengan kita. Jadi dekat sini, aku faham untuk beberapa perkara. Mana-mana kawan rapat yang dah berkahwin, aku masih berhubung, dan aku perasan, kerap kali aku yang mulakan. Bukan aku nak berkira mengungkit, cuma aku faham mereka sibuk, jadi tak apa kalau aku yang cari mereka. Aku faham. Dan untuk kawan rapat yang belum berkahwin, ini yang selalu juga jadi isu untuk aku, mungkin sebab aku clingy kot. Tak ada life sangat, dok berharap pada kawan saja. 

Aku stay dekat Bangi. Sebelum ni ada beberapa kawan lepak dekat sini tapi entahlah, aku kerap sangat terasa dengan dorang sebab kata-kata yang keluar tu, gurauan yang aku tak senang. Daripada aku terus hipokrit gelak-gelak depan dorang tapi belakang makan hati, baik aku stop lepak sekali. Dan tinggallah dua orang yang jumpanya cuma sebulan sekali, tapi aku happy. Dalam masa 30 hari tu, tolak dua hari, masih ada berbaki 28 hari. Dan 28 hari ni, aku habiskan masa aku sendiri. Dekat ofis, tak ada colleague, cuma Prof. Dekat rumah sewa, cuma tegur housemates kalau terserempak di dapur, lepas tu masing-masing hilang masuk bilik. Jadinya aku cari banyak benda nak isi masa terluang aku. Tengok movies, baca komik, pergi keluar naik motor pusing mana-mana entah. Itu saja. Sebab nak buat benda lain, kena pakai duit kakaka! Kadang-kadang aku ok, kadang-kadang aku tak ok. Dan bila tak ok ni, aku harapkan ada orang yang nak dengar apa aku cerita. Dan masa-masa inilah aku rindu kawan-kawan aku. 

Tapi setiap kali rasa nak mesej, aku akan fikir, yang kahwin sibuk, yang bujang pun sibuk juga dengan life masing-masing. Jadinya, menulislah aku di blog. Tentang apa yang aku rasa, tentang apa yang aku lalui.

Bak kata Apit, it's life. 

06 July 2019

Morning Rant

Maaf sebab aku tamak. Dan mungkin juga sebab aku takut. Tapi bila tengok kawan rapat makin gembira ke sana sini dengan kawan baru, aku jadi takut. Sangat takut. Takut benda sama jadi lagi macam dengan kawan rapat sebelum ni. Teruk kan aku sebab tamak. Dah aku sendiri pun tak boleh nak follow ke mana-mana, takkan lah kawan aku pun kena ikutkan juga tak pergi ke mana-mana. Tapi aku tetap takut. Takut nanti lama-lama kawan aku dah tak ingat pada aku bila aku dah jarang ada sama. Tapi siapalah aku untuk harapkan orang untuk terus ada dengan aku kan. Sebab aku pun buat benda yang sama. Bila ada satu manusia ni, ke mana-mana aku pergi aku akan ajak dia tapi dia sentiasa sibuk tak boleh ikut. Jadi kenapa aku stop ajak? Bukan sebab bosan bila dia cakap tak boleh ikut. Tapi rasa sedar diri sebab selalu saja ternampak dia menghiburkan diri dengan kawan-kawan lain, tak ajak aku sekali. Jadi, tersedarlah aku. 

Ya, aku rasa perangai aku teruk sebabtu ramai tak suka. 

02 July 2019

Tiba-tiba Julai

Tiba-tiba saja dah masuk separuh masa kedua untuk tahun 2019 ni. Aku rasa macam baru sangat lagi aku tengok kalendar tunjuk Januari. Tiba-tiba Julai.

Tiba-tiba juga aku jadi takut.

Tentang seorang kawan yang tiba-tiba jadi tak rapat. Tak adalah tiba-tiba sangat. Takes time juga. Yang aku perasan, start daripada kurang hang out bersama, kurang luahkan apa yang dirasa, dan waktu itulah rasanya jadi banyak benda. Padahal, sebelum ini dia itu, sanggup drive jauh ke Bangi untuk jumpa aku semata-mata bosan atau nak luah perasaan.

Tetapi, aku bukan nak cerita pasal dia lagi. Aku nak cerita pasal perasaan aku sekarang ni.

Aku ada tweet, yang aku ada thoughts pasal, kalau kawan aku ajak aku pergi mana-mana, tetapi aku selalu tolak (bukan sengaja, bersebab), aku rasa lama-lama dorang akan stop ajak aku.

Sebab aku rasa, benda ni memang jadi, dan ia memang akan menjejaskan relation tu kalau kau tak faham apa jadi. So bila aku nampak kawan aku pergi mana-mana dengan orang lain, aku okay je. Aku tak ada laa nak sentap manjang kenapa tak ajak aku kenapa tak ajak akuuu. Aku faham sebab kadang-kadang aku rasa susah kita nak campur kawan kerja dengan kawan social media dengan kawan sekolah. Aku faham. Dan aku happy bila tengok kawan happy.

Tetapi, aku takut, kawan aku akan stop ajak aku lagi sebab honestly aku memang tak ada duit untuk lepak sekarang ni. Aku punya commitment, dengan nak ngumpul nak kahwin, aku terpaksa cut cost banyak benda. Termasuk jumpa kawan. Jadi, kalau yang faham aku bukan sengaja untuk tolak, maybe dorang takkan stop ajak. Tapi kalau yang malas dah nak ajak sebab asyik ditolak je, begitu lah.

Aku tak tahu apa aku tulis LOL tapi itulah. Maybe aku clingy kot hahahaha tapi tak suka laa rasa left out. Tak suka rasa insecure "ala dia nanti lupa aku ke eh". Tak suka nak kena ada rasa bersangka buruk. Tapi reality nya, benda pernah jadi. Cuma aku harap tak jadi lagi.

Untuk kawan aku walaupun kawan aku tak baca benda ni, kalau nak pergi mana-mana, ajaklah. Jangan lupa ajak aku. Even tahu aku akan cakap tak boleh pergi, ajak juga. Aku tak nak rasa orang lupa aku. Aku nak rasa yang aku ni penting lagi dalam hidup kawan-kawan aku. Jangan stop ajak aku. Jangan lupa ajak aku.

Jangan lupa aku.