Tiba-tiba saja dah masuk separuh masa kedua untuk tahun 2019 ni. Aku rasa macam baru sangat lagi aku tengok kalendar tunjuk Januari. Tiba-tiba Julai.
Tiba-tiba juga aku jadi takut.
Tentang seorang kawan yang tiba-tiba jadi tak rapat. Tak adalah tiba-tiba sangat. Takes time juga. Yang aku perasan, start daripada kurang hang out bersama, kurang luahkan apa yang dirasa, dan waktu itulah rasanya jadi banyak benda. Padahal, sebelum ini dia itu, sanggup drive jauh ke Bangi untuk jumpa aku semata-mata bosan atau nak luah perasaan.
Tetapi, aku bukan nak cerita pasal dia lagi. Aku nak cerita pasal perasaan aku sekarang ni.
Aku ada tweet, yang aku ada thoughts pasal, kalau kawan aku ajak aku pergi mana-mana, tetapi aku selalu tolak (bukan sengaja, bersebab), aku rasa lama-lama dorang akan stop ajak aku.
Sebab aku rasa, benda ni memang jadi, dan ia memang akan menjejaskan relation tu kalau kau tak faham apa jadi. So bila aku nampak kawan aku pergi mana-mana dengan orang lain, aku okay je. Aku tak ada laa nak sentap manjang kenapa tak ajak aku kenapa tak ajak akuuu. Aku faham sebab kadang-kadang aku rasa susah kita nak campur kawan kerja dengan kawan social media dengan kawan sekolah. Aku faham. Dan aku happy bila tengok kawan happy.
Tetapi, aku takut, kawan aku akan stop ajak aku lagi sebab honestly aku memang tak ada duit untuk lepak sekarang ni. Aku punya commitment, dengan nak ngumpul nak kahwin, aku terpaksa cut cost banyak benda. Termasuk jumpa kawan. Jadi, kalau yang faham aku bukan sengaja untuk tolak, maybe dorang takkan stop ajak. Tapi kalau yang malas dah nak ajak sebab asyik ditolak je, begitu lah.
Aku tak tahu apa aku tulis LOL tapi itulah. Maybe aku clingy kot hahahaha tapi tak suka laa rasa left out. Tak suka rasa insecure "ala dia nanti lupa aku ke eh". Tak suka nak kena ada rasa bersangka buruk. Tapi reality nya, benda pernah jadi. Cuma aku harap tak jadi lagi.
Untuk kawan aku walaupun kawan aku tak baca benda ni, kalau nak pergi mana-mana, ajaklah. Jangan lupa ajak aku. Even tahu aku akan cakap tak boleh pergi, ajak juga. Aku tak nak rasa orang lupa aku. Aku nak rasa yang aku ni penting lagi dalam hidup kawan-kawan aku. Jangan stop ajak aku. Jangan lupa ajak aku.
Jangan lupa aku.
2 comments:
Sejak aku duduk Manjung, ramai kawan2 KL dan Shah Alam aku dah kurang berinteraksi dengan aku.
Depa ada life depa dan aku pun tak boleh commit sebab jauh + aku dah ada keluarga. Kadang-kadang rasa macam kau rasa, sentap dan rasa aku akan dilupakan bila aku dah tak diperlukan apabila mereka mempunyai pengganti.
Gitu.
So apa aku buat, aku just buang rasa sentap. Go happy dengan keluarga aku dan anak yang poyo. Dan aku create kawan lepak baru di Manjung.
Aku join budak-budak rugby even dalam 28 tahun aku tak pernah main rugby. And now Alhamdulillah aku boleh get along.
Cuma bila balik lepak dengan kawan2 Shah Alam kau akan rasa kekok sikit. But its fine atleast depa takdelah buang aku sebenarnya. Macam Deus still sembang tanya khabar masing2 kalau jumpa. Dan masih suruh aku tulis buku walaupun aku tau aku dah takde masa.
It's life Siv. Aku sorang ja ka masih panggil kau Sivamal? Haha!
Hahaha geng blogger lama masih panggil aku Siv! Anyway thank you for the kind words <3
Post a Comment